آیا دامدار آینده میتواند بدون دانش فنی تجهیزات خود موفق باشد؟
سالها پیش، سرویسکاران حرفهای دستگاه شیردوش حاصل یک مسیر طولانی آموزش و تجربه بودند. بسیاری از آنها سالها در کنار استادکاران کار میکردند، با تجهیزات مختلف درگیر میشدند و به مرور توانایی تحلیل و عیبیابی سیستمهای شیردوشی را به دست میآوردند.
نتیجه این فرآیند، شکلگیری متخصصانی بود که نه تنها قطعات و تجهیزات را میشناختند، بلکه ارتباط بین اجزای مختلف سیستم را نیز درک میکردند. آنها میتوانستند با مشاهده چند نشانه ساده، منشأ یک مشکل را شناسایی و برطرف کنند.
اما امروز شرایط در حال تغییر است.
کاهش ماندگاری افراد در مشاغل فنی، افزایش جابجایی نیروی کار، وابستگی بیش از حد به آموزشهای کوتاهمدت و ابزارهای دیجیتال، و همچنین کاهش تمایل نسل جدید به فعالیتهای فنی و میدانی، باعث شده است مسیر تربیت متخصصان باتجربه دشوارتر از گذشته شود.
از سوی دیگر، تجهیزات دامداری هر روز پیچیدهتر میشوند و تعداد نیروهای فنی باتجربه با سرعتی کمتر از نیاز بازار رشد میکند.به همین دلیل تصور میکنم در سالهای آینده، یکی از مهمترین مزیتهای رقابتی دامداران، صرفاً کیفیت گله یا تجهیزات نخواهد بود؛ بلکه میزان دانش فنی آنها درباره تجهیزاتی است که هر روز با آن کار میکنند.
دامداری که اصول عملکرد دستگاه شیردوش، سیستم خلأ، پولساتورها، لاینرها و فرآیندهای نگهداری را بشناسد، در زمان بروز مشکل وابستگی کمتری به سرویسکاران خواهد داشت و میتواند بسیاری از مسائل را پیش از تبدیل شدن به یک خرابی پرهزینه و بروز بیماری های پستانی مدیریت کند.
این به معنای حذف نقش سرویسکاران حرفهای نیست؛ بلکه به معنای استفاده هدفمندتر از تخصص آنهاست. سرویسکار باید برای مسائل پیچیده و تخصصی فراخوانده شود، نه برای مشکلاتی که با دانش پایه فنی در دامداری قابل پیشگیری یا رفع هستند.
به نظر میرسد دامدار آینده، علاوه بر مدیریت گله، باید بخشی از دانش فنی تجهیزات خود را نیز در اختیار داشته باشد.
دانش فنی دیگر یک مزیت نیست؛ بخشی از الزامات مدیریت دامداری مدرن است.